Artur Szulc (prezydent)

Biografia

Artur Szulc przyszedł na świat 26 września 1890 roku w malowniczym Toruniu. Jego edukacja zawodowa odbyła się w kierunku ślusarstwa. W obliczu wybuchu I wojny światowej, w 1914 roku, zaciągnął się do armii pruskiej. Niestety, na froncie zachodnim doznał poważnych obrażeń, które na długo zmieniły jego życie. Po powrocie do rodzinnego Torunia w 1920 roku, zaczął działać w społeczeństwie lokalnym.

W 1928 roku Szulc zyskał zaufanie swoich rodaków, zostając wybranym na starszego cechu, a już w roku 1929 dołączył do Pomorskiej Izby Rzemieślniczej w Grudziądzu. Jego zaangażowanie i determinacja przyczyniły się do tego, że w 1936 roku został członkiem zarządu tej izby, a dwa lata później otrzymał nominację na komisarycznego prezesa Pomorskiej Izby Rzemieślniczej w Toruniu.

Jego aktywność społeczna nie ograniczała się jedynie do rzemiosła. W 1928 roku zasiadł w radzie miejskiej Torunia. Dwa lata później, w 1937 roku, był członkiem zarządu Miasta Torunia. Oprócz tego, Szulc był zaangażowany w działalność Bractwa Kurkowego oraz organizacji wojskowych i religijnych, co świadczy o jego wszechstronności i wpływie na lokalną społeczność.

W dramatycznych okolicznościach 3 września 1939 roku, prezydent Torunia Leon Raszeja wyznaczył Artura Szulca na swojego następcę. Inne źródła wskazują, że nominacja ta była wynikiem decyzji wojewody Władysława Raczkiewicza. W roli tymczasowego prezydenta miasta, Szulc podejmował próby zapobieżenia zamieszkom oraz ochrony zabudowy Torunia przed zniszczeniami. Wobec trudnej sytuacji finansowej miasta, 5 września 1939 roku wprowadzono papierowy 'pieniądz zastępczy miasta Torunia’, który był podpisany przez Szulca. Nowe banknoty miały nominalne wartości jeden i pięć złotych i weszły do obiegu zaledwie dwa dni później.

Niestety, kariera Szulca jako prezydenta była krótka; został usunięty ze swojego stanowiska 9 września, gdy Niemcy przejęli kontrolę nad Toruniem. Władzę w mieście objął Franz Jakob, który sprawował rządy jako nadburmistrz.

W październiku 1939 roku Artur Szulc został uwięziony w Forcie VII, gdzie przebywał przez pewien czas. Po zwolnieniu zmuszono go do pracy w fabryce Bom i Schutze. Ostatecznie zmarł w 1967 roku w Toruniu, a jego miejsce spoczynku znalazło się na cmentarzu św. Jerzego.